Showing Books By Language : Marathi

Akherchi Wahi (अखेरची वही)

Ringanabaherun (रिंगणाबाहेरून)

पोटापाण्याचा व्यवसाय म्हणून एखादे क्षेत्र निवडून त्यात यशस्वी झालेल्यांपैकी रामदास भटकळ एक आहेत. ग्रंथव्यवसायात त्यांचे नाव आदराने घेतले जाते. रिंगणात काम करतानाच त्यांनी राजकारण, रंगभूमी, संगीत या क्[...]

The Catcher in the Rye (द कॅचर इन द राय)

Don Dhurvanvar doon pavel ( दोन ध्रुवांवर दोन पावल

पर्यटनाला जायचं म्हणजे आपल्या डोळ्यासमोर भारतातील प्रसिद्ध ठिकाणे वा भारताबाहेरील अमेरिका , सिंगापूर, लंडन अशी मोजकीच नाव येतात. पण अंटार्क्टिका वा आर्क्टिक ही नावं पुढे येणं याची सुतराम शक्यता नाही किंवा अशा प्रकारच्या प्रवासाला जाण्याची इच्छा बाळगणार्यांकडे आपलं भारतीय मन जरा संशयानं पाहते. कारण ह्या दोन्ही ठिकाणी जाण्यासाठी पैसा व धाडस या दोन्हीची आवश्यकता असते. बांधकाम व्यवसायात कार्यरत असलेल्या सुहास मंत्री ह्यांनी मात्र हे धाडस केलं.मुळातच प्रवासाची आवड असणार्या मंत्री ह्यांनी या दोन ध्रुवांची सफर करण्याचा निश्चय केला आणि तो यशस्वीपणे पूर्ण केला. आणि त्यातूनच हे पुस्तक आकाराला आले. या पुस्तकात पेंग्विन, हिमनग तसेच इतर अनेक गोष्टींची माहिती वाचायला मिळते. आर्क्टिकवरील ट्रॉम्सो गावातील नॉर्दर्न लाईट्सचा प्रत्यक्ष अनुभव लेखकाला स्तिमित करून टाकतो.सहा महिने रात्र आणि सहा महिने दिवस असताना भर दुपारी गाव दिव्यांमध्ये कसे उजळून निघते याचे मनोहारी वर्णन लेखकाने केले आहे. या दोन्ही ध्रुवांवरील निसर्गाची किमया अनुभवताना लेखकाचे मन अचंबित होऊन जाते आणि त्यांनी केलेल्या अनुभवाच वर्णन वाचताना वाचकालाही ते अचंबित करून जाते. या पुस्तकातून वाचकाला दोन्ही धृवाची सफर घडेल हे निश्चित.

Yugant. (युगान्त)

मानवी प्रयत्न निष्फळ असतात, मानवी जीवन हे विफलाच असायचे, हां धडा मनावर बिंबवण्यासाठी तर महाभारत रचलेले नाही ना, असे सारा वेळ वाटते. मनावांचे प्रयत्न, आकांक्षा, वैर, मैत्री-सगळीच कशी उन्हाळ्याच्या वावटळीने उड़विलेल्या पाचोळयासारखी क्षुद्र, पोरकट भासतात; पण त्याच बरोबर ज्या व्यक्तींनी ते प्रयत्न केले, आकांक्षा बाळगल्या, त्या व्यक्ती अविस्मरणीय ठरतात, हृदयाला कायमचा चटका लावतात. प्रत्येक व्यक्ती एक विशिष्ट परिपाकाकडे अटळपणे जात असते. आपल्याला त्रयस्थ वाचक म्हणून तो परिपाक दिसत असतो. त्या व्यक्तीलाही तो जाणवला असला पाहिजे, हे महाभारत वाचताना इतक्या तीव्रतेने जाणवते की, त्या व्यक्तीची व्यथा आपली स्वत:ची व्यथा होते. त्या व्यक्तिच्या द्वारे संबध मानवतेचे दू:ख आपल्याला खुपत रहते.

Vitamin Commonsense (व्हिटॅमिन कॉमन सेन्स)

मानवी जीवन साधे, सुंदर असते, आनंदी असते; पण मनुष्य झापडबंद ते क्लिष्ट, अवघड जीवन जगू लागला आहे. त्यातून दुःख निराशा वाट्याला येते. यासाठी डोळे उघडे ठेवून जग बघायला शिकायला हवे. जीवनात समोर येणा-या गीष्टींचा स्वीकार करून त्यातील वास्तव जाणल्यास जीवन खरेच सुंदर होते, असा संदेश राजेंद्र बिनीवाले यांनी 'व्हिटॅमिन कॉमन सेन्स' मध्ये दिला आहे. छोट्या छोट्या प्रसंगातून शिकत आनंदी कसे जगता येईल, हे यात सांगितले आहे.

Kadhitari He Bolaylach Have (कधीतरी हे बोलायलाच हव

Pakshi,Pashu Aani Daku (पक्षी,पशु आणि डाकू)

वीरप्पन हळुवार आवाजात उतरला : " मी हत्तींना मारल्याला अनेक वर्ष लोटली आहेत. पण माझ्या बोलण्यावर लोक विश्वास ठेवत नाहीत." वन्यजीव छायाचित्रकार कृपाकर आणि सेनानी यांचं एका रात्री बंदीपुर अभयारण्याच्या सीमेवर सीमेवर असलेल्या त्यांच्या घरातून अपहरण केलं गेलं ते समजुतीच्या घोटाळ्यातून. हे अपहरण केलं होतं वीरप्पन या भयंकर डाकूनं. त्याची अशी समजूत झाली होती की छायाचित्रकार द्वयी म्हणजे महत्वाचे सरकारी अधिकारी आहेत. त्यामुळे त्याचा डाव असा होता की त्यांना ओलीस धरून भरघोस खंडणी आणि माफ़ी या दोन्ही गोष्टी वसूल करायच्या. वीरप्पन आणि त्याची टोळी या ओलिसांना घेउन जंगल तुडवत राहिली. बाह्य जगाशी त्यांच्या संपर्क होता तो एका जुन्या रेडियोद्वारा. ज्या वीरप्पनंन जवळ जवळ अडीचशे माणसांना मारल होत., तो सरकारनं आपल्या मागण्यामान्य कराव्या म्हणून वेगवेगळे डाव रचत असताना दोन्ही ओलीस मात्र कर्नाटक आणि तमिलनाडुच्या जंगलातील जैववैविध्याचा अनुभव घेत होते. त्याच्या बरोबर या प्रवासात विराप्पनाला जवळून बघण्याची संधी मिळाली तेव्हा त्याच्यामध्ये एकवटलेल्या क्रोर्य आणि माणुसकी या परस्पर विरोधी भवनांच्या दर्शनानं ते कोडयात पडले. कृपाकर आणि सेनानी यांच जग वीरप्पन आणि त्यांच्या टोळीपेक्षा पूर्णपणे वेगळें होत.पण तरीही या अपहरण नाट्यात अपहत आणि अपहरणकर्त यांच्यात एक अनामिक स्नेहबंध निर्माण झाला. ' पक्षी, पशु , आणि डाकू' हे पुस्तक म्हणजे कुप्रसिद्ध डाकू आणि त्यांच्या टोळीबरोबर असलेल्या नर्म आणि हृदयस्पर्शी अनुभवांच चित्रण करणारी सहसगाथा आहे.

Tatwachintak Charwak (तत्वचिंतक चार्वाक)

चार्वाक इंग्रजीतून तसेच भारतीय भाषांतून, विशेषता: मराठीतून विपुल लिखाण झाले आहे. त्यात एकतर चार्वाकाची इतिहाससापेक्ष मांडणी करताना चार्वाकाची भारतीय जडवादाशी सांगड घालून मांडणी करण्यात आली आहे. जयराशीच्या संशयवादाला - जी लोकयताची एक शाखा किंवा संप्रदाय मानता येईल - फारसे महत्वाचे स्थान दिले गेलेले नाही. तसेच शुद्ध तात्त्विक अंगाने चार्वाक दर्शनाची चर्चा फार थोडी झाली आहे. चार्वाकचर्चेतील ह्या गंभीर तृटी भरून काढण्याचा प्रयत्न या पुस्तकात केला आहे.

Samarthya Atmashaktiche Aani Atmavishwasache (सामर

Om,Aakashganga Va Vedant (ॐ,आकाशगंगा व वेदांत)

Kisse Dhoniche (किस्से धोनीचे)

Surel Hasyachitre (सुरेल हास्यचित्रे)

Hasykandil (हास्यकंदील)

Prernadayi Antaralyatri Sunita Williams (प्रेरणादा

अंतराळयात्री सुनिता विल्यम्स हिने अवकाशात १९५ दिवस वास्तव्य करण्याची असमान्य कामगिरी केली. २९ तास १७ मिनटांच्या स्पेसवॉक करून तिने महिलांच्या अवकाश भ्रमणात स्व:ताचे विक्रमी नोंदवले. वंशाने भारतीय असलेल्या प्रेमळ पित्याच्या पाठींब्याने सुनिता स्पर्धात्मक आव्हानांना धैर्याने तोंड दयायला शिकली. आनंद सकारात्मक विचाराच्या प्रोत्साहनामुळेच ती पुरुषांच्या जगामध्ये निर्भयतेने वावरली. अमेरिकेच्या भूमीवर वाढली असूनही भारतीयत्वाच्या खुणा जपणा-या सुनीताच्या अपरिमित कष्टांची ही कहाणी. विविध क्षेत्रामध्ये उल्लेखनीय कार्य केलेल्या सुनीताने जागतिक अवकाश उपक्रमाला अमुल्य योगदान कसे दिले हे प्रत्येकाने अभिमानपूर्वक जाणून घ्यायला हवे. हे सचित्र प्रेरणादायी पुस्तक जीवनात काहीतरी वेगवेगळे करून दाखवण्याची जिद्ध आजच्या विद्यर्थांमध्ये निर्माण करील.

Chala Tyaro Cards Shikuya (चला टॅरो कार्डस शिकूया

Makam (माकाम)

Alfred Hitchcock-The Man Who Knew Too Much (आल्फ्र

आल्फ्रेड हिचकॉक म्हणजे संदेहपटांच्या क्षेत्राचा अनभिषिक्त सम्राट. अर्थात संदेहाशिवाय चित्रपटांतील इतरही अनेक तंत्रमंत्रांचाही तो ’मास्टर’ होता. त्याच्या सर्वच्या सर्व चित्रपटांचा आढावा घेत असताना त्या चित्रमहर्षीच्या बहुमिती प्रतिभेचा आस्वादक वेध घेणारे हे पुस्तक वाचले म्हणजे हिचकॉक हा खर्‍या अर्थाने चित्रपटसृष्टीतील अजोड असा ’द मॅन हू न्यू टू मच’ होता, याचा थक्क करणारा प्रत्यय येतो.

Aavartan (आवर्तन)

Manatale Shabd (मनातले शब्द)

Aart (आर्त)

Nisargamitra ( निसर्गमित्र )

"ही सारी सृष्टि केवळ माणसासाठी निर्माण झाली आहे, असं मानंण वेडगळपणाचं ठरेल. माणुस नसेल, तर हे विश्व जेवढे अपूर्ण आहे , तेवढेच एखादा कीटक नसेल, तरीही अपूर्ण आहे. या विश्वाची रचना इश्वरांन सर्वांसाठी केली आहे. तुम्ही जगा आणि इतरांनाही जगू दया, अशीच या विश्वाची धारणा आहे... आपल्या या अफाट देशात अनेक ठिकाणी घनदाट जंगल आहेत, त-हेत-हेचे पशुपक्षी आहेत, डोंगरदऱ्यां आणि कोसळते धबधबे यांनी आपला निसर्ग संपन्न आहे. परमेश्वरनं आपल्याला दिलेली ही निसर्गसंपत्ती पुढच्या पिढ्यांसाठी नीट जतन करणं हे आपलं कर्तव्य आहे...." असं समजावून सांगणार्‍या एका अमेरिकन निसर्गमित्राची ही चरित्रकथा... पर्यावरणप्रेमी वाचकांना विचारप्रवृत्त करणारी आणि कार्याची प्रेरणा देणारी ...

Kharicha Vata (खारीचा वाटा)

एक निसर्गरम्य खेड. तिथ वाढणारा एक किशोरवयीन मुलगा. त्यानी पाळलेली खार. सम्रुध्द निसर्ग, पिकपाणी, रानमेवा, जानवर, करामाती मित्र यांत रमलेला, गुंगलेला मुलगा. एके दिवशी गावाच्या नदीवर धरण बांधनारे मशिनारिची घरघर , थोड्याच दिवसात अख्खा गावगाडा हलतो. नांदत्या वस्त्या उठतात. मुलगा कुटुंबासह गाव सोडतो. ती खार मात्र तिथेच राहते. उमलत्या हळव्या वयातल्या उलथापालथीची सहजपणे सांगितलेली खरी गोष्ट.

3 Zakia Mention ( ३ झाकिया मॅन्शन)

भारतातील प्रत्येक राज्याची संस्कृती, बोली भिन्न आहे. तरी भारतीय म्हणून सर्व जातीधर्माचे लोक एकोप्याने राहतात. या विविधतेतील एकतेचा धागा अनेक लेखकांनी कादंबरीत गुंफला आहे. भारतीय लेखकांनी आपल्या देशातील संस्कृती इंग्रजी भाषेतील पुस्तकातून जगासमोर आणली. गौरी डांगे यांनी ‘३, झाकिया मॅन्शन’ या कादंबरीत अशीच कथा फुलविली आहे. यात करीम अली कुटुंब आणि मानस खरे यांची कथा वाचताना एक वेगळे विश्‍व आपल्यापुढे येते. याचा मराठी अनुवाद अनघा लेले यांनी केला आहे.